Aktualizacja: 20.06.2017
DZIEŃ ROZLICZENIA
Zbiór opowiadań "Najważniejszy dzień 111394 roku"
W komputer wpisał Tomasz Kucz "SALMO".

Kliknij aby powiększyć

W pierwszej chwili, to znaczy w kilka sekund po tym, jak zamknęły się za nimi drzwi piwnicy, ciężkie i ponure jak wieko trumny, gdy żona ciężko zwaliła się na bitanową podłogę a pod sufitem zapaliła się mętna i lepka jak budyń żarówka, Septimus pomyślał, że sen, jeśli to był sen, musi się wreszcie skończyć. Udawał, że wierzy w sen, udawał, że nie pamięta jak kilka minut temu uszczypnął się w rękę po raz pierwszy, jak potem uszczypnął drugi raz i trzeci. Skrzyżował ręce i zacisnął palce na prawym bicepsie. Czwarty raz poczuł ból i nie obudził się. Fala lodu uniosła się z podbrzusza i ścisnęła gardło przenikliwie zimną obręczą. Usiłował przełknąć rosnącą w ustach jak drożdże ślinę i wtedy Hetty jęknęła.

--        Sep... Boże! Czy my... Czy ona naprawdę... -- załkała spazmatycznie. -- Tak się starałam, dawałam jej wszystko co mogłam, przecież wiesz. Powiedz...

Mąż pomasował gardło i gdy tylko udało mu się w końcu przełknąć wodnistą zawartość ust, podszedł do żony i przykucnął obok niej. Położył rękę na karku i przyciągnął do swego boku.

--        Oczywiście, Hetty. Nie masz sobie nic do zarzucenia. "Oprócz tego, że rozpieściłaś ją jak wszystkie matki swoje dzieci. Nie pozwoliłaś mi wychować jej w surowych warunkach, ograniczając, przynajmniej częściowo, jej wymagania. Byłem pewien, że twoja metoda nie sprawdzi się, jak nie sprawdziła się w kilkudziesięciu milionach przypadków. Pakowałaś w nią wszystko, a tego właśnie nie trzeba było robić. Biedna, głupia Hetty" -- pomyślał głaszcząc żonę po karku i plecach.

--        Może ona... tylko zażartowała sobie z nas? -- Henrietta Dawnson spojrzała z dołu w twarz męża.

Jej oczy pełne były nadziei i, mimo żalu do żony, mirno poczucia jakby trochę zmarnowanego życia, Septimus czuł, że dałby dużo by móc powiedzieć: "Masz rację, to był tylko żart. Mówiła mi to wczoraj". Albo coś w tym rodzaju. Cokolwiek, byle sugerowało inny koniec niż ten, którego się spodziewali.

--        Nie wiem -- wzruszył ramionami. -- Chyba tak, przecież zawsze była sprawiedliwa.

--        Właśnie! -- Hetty uczepiła się tej szansy. -- Oczywiście. Nasza córka ma wady, jak każdy, ale jedną z jej zalet jest właśnie poczucie sprawiedliwości.

O tak -- wstała i mówiła patrząc na męża z góry. -- Pamiętasz, pokłóciła się z córką Zussmanów i przyznała...

Septimus również wstał i podszedł do ściany, której brudnożółtą płaszczyznę zakłócało małe okienko na styku z sufitem. Głos żony bełkocącej coś z tyłu niemal nie docierał doń, odwrócił się i przerwał bezceremonialnie:

--        Poczekaj! Myślę, że możemy na dowcip odpowiedzieć dowcipem -- i widząc zdziwione oczy małżonki skinął na nią palcem. -- Chodź tu, wymyśliłem coś -- a gdy podeszła i schyliła głowę, by ukryć rozbłysłą nadzieję, szepnął:

--        Podsadzę cię do okisnka. Tylko cichutko. I otwieraj ostrożnie, zawiasy pewnie zardzewiały. Wyjrzyj

i           sprawdź, czy nie ma. jej w ogrodzie. A potem podasz mi tu krzesełko i wyjedziemy gdzieś na całą dobę. Zobaczysz, że jeszcze pośmiejemy się z jej zdziwionej miny. No! -- poklepał leciutko żonę po ramieniu i podszedł do ściany. Oparł się o nią plecami, przykucnął i splótł dłonie. Kiwnął ponaglająco głową, więc w końcu ruszyła się i podeszła.

--        Buty -- szepnął. -- Zdejmij buty!

Zsunęła sandały, przydeptując pięty czubkami i włożyła prawą stopę w dłonie Septimusa. Stęknęła i niezgrabnie, uderzając go kolanem w brzuch, stanęła. Wyciągnęła rękę do ramy, dotknęła klamki i nagle krzyknęła, szarpnęła całe ciało w tył i runęła chwytając rozpaczliwie włosy męża, drapiąc paznokciami jego twarz. Usiłował ją złapać, ale była zbyt ciężka, zamortyzował mimo wszystko trochę jej upadek. Plasnęła jedną dłonią o bitan, uderzyła głową i znieruchomiała. Sep rzucił się do niej i opadł na klęczki.

--        Hetty! Co się stało? -- poklepywał żonę po policzku, coraz bardziej złoszcząc się na jej niedołężność. -- Hetty!

Zobaczył, że drgają jej powieki, przestał więc bić po twarzy i podłożył dłoń pod głowę. Uniósł lekko.

--        Hetty, co się stało?

--        Nie wiem... Moja głowa -- zaczęła płakać.

Spod zaciśniętych powiek płynęły błyszczące w mętnym świetle łzy. Septimus zacisnął zęby i wyjął chusteczkę z kieszeni.

--        No-o... Już nie płacz -- wycierał łzy, zbierał je w chusteczkę, jakby były mu do czegoś potrzebne. -- Powiedz! Co się stało?

--        Bo-o-że... -- zaczęła chlipać. -- Coś mnie uderzyło... W rękę...

"Uderzyło? W rękę?" -- zmarszczył brwi i odwrócił się do okna. Niczego, co mogłoby uderzyć, stąd nie było widać.

--        Poczekaj -- powiedział i ostrożnie położył głowę żony na bitanie. Wstał i podszedł bliżej. Wpatrywał się uważnie w metalową ramę, potem wrócił do żony.

--        Wstań i chodź -- powiedział stanowczo. -- To przestaje wyglądać na dowcip. Nie oszukujmy się -- rozmyślnie szarpnął żonę za ramię. Albo uda mu się wykrzesać z niej resztki energii, albo już niedługo nie będzie im do niczego potrzebna. -- Musimy coś zrobić, inaczej...

Hetty podniosła się z zastygłą twarzą i stanęła na wprost męża.

--        Stań na czworakach. Teraz ja muszę zobaczyć, co ta dziwka tam wymyśliła -- pokazał żonie podłogę pod oknem.

Posłusznie podeszła do wskazanego miejsca, opadła na kolana i oparła się dłońmi o podłogę. Septimus zdjął mokasyny i postawił stopę na plecach żony, tuż obok wierzchołka kąta prostego, utworzonego przez uda i plecy. Oparł dłonie na ścianie i starając się zrobić to miękko, bez niepotrzebnych szarpnięć, wybił w górę. Stał kilka sekund i ostrożnie zeskoczył.

--        No i co? -- Henrietta odwróciła głowę, kolana i dłonie nadal opierała na podłodze.

--        Podłączyła ramy do prądu -- wycedził Septimus.

 

--        Koch-chane dziecko! Przykładała się do fizyki -- miął prawą dłoń lewą, i rozglądał się po piwnicy. -- Masz coś metalowego? -- zapytał nie patrząc na Hetty.

--        Może spinkę?

--        Spinkę mam -- wyszeptała.

Podniosła się z podłogi i zaczęła nerwowo szarpać włosy.

--        Jest! -- podbiegła i podała mu srebrną klamerkę.

--        Co chcesz zrobić?

Sep wziął spinkę i jeszcze raz rozejrzał się po pomieszczeniu. Przyciągnął głowę żony do swych ust.

--        Zrobię spięcie. Jak dobrze pójdzie to przy okazji uwięzimy córeczkę w domu. Wyskoczę pierwszy, musisz

 mnie utrzymać. Potem wyciągnę ciebie i pobiegniemy do garażu. Ja otworzę drzwi a ty wskakuj do wozu. Gdyby coś było nie tak, to uciekaj, nie czekaj na mnie. Jakoś sobie poradzę. Ale to tylko tak... Na wszelki wypadek. Na pewno się uda, uciekniemy, przeczekamy gdzieś i wrócimy jutro. Zapomnimy o wszystkim i znowu będzie jak dawniej, zobaczysz -- pocałował Hetty w policzek i pociągnął pod okno. Gdy klękała, powiedział:

--        Poczekaj -- i oderwał kieszeń od jej sukienki. -- Moja chusteczka jest mokra -- wyjaśnił, choć wątpił, by cokolwiek z tego zrozumiała.

Złożył strzęp tkaniny kilkakrotnie i poprzez kilka jej warstw chwycił spinkę.

--        Już -- kiwnął głową, poczekał sekundę dając Hetty czas na zajęcie jak najpewniejszej pozycji i wspiął się do okna. Przyłożył jeden koniec spinki do jednej ramy i omijając włożoną między ramy przekładkę z gumy, drapnął drugą ramę. Błysnęło i poczuł uderzenie w dłoń. Odruchowo szarpnął się w tył, i by nie męczyć Hetty, zeskoczył sam na podłogę.

--        Trzymaj się -- zawołał i wskoczył jeszcze raz na żywy stołek.

Szarpnął ramę aż posłusznie otwierające się skrzydła uderzyły o ściany, odbił się mocno i zrywając paznokcie i drapiąc stopami ścianę wyciągnął się na zewnątrz. Szybko rozejrzał się po ogrodzie i padł na ziemię pod oknem. Wsunął rękę do środka najgłębiej jak tylko mógł.

--        Hetty! Prędzej, na Boga!

Nagłe szarpnięcie wyrwało mu rękę ze stawu. Jęknął przez zęby, zacisnął palce na przegubie żony i, odpychając się nogami i drugą ręką od ściany, zaczął wyciągać Hetty z piwnicy. Niespodziewanie poczuł szybkie szarpnięcia, które prawie pozbawiły go przytomności, ale jednocześnie pojął, że Hetty odbija się kolanami od ściany i że gdyby nie wpadła na ten pomysł, nigdy by jej nie wyciągnął. Wydawało mu się, że chwila ta rozciągnęła się na całe życie, ale w końcu runął na plecy, boleśnie uderzając głową o twardą ścieżkę biegnącą wokół domu. Trzymając lewą ręką prawy łokieć zerwał się na nogi i pochylił nad żoną.

--        Hetty! Szybko! Szybko! -- puścił rękę i starając się nie zwracać uwagi na dojmujący ból w barku pomógł żonie podnieść się na nogi. -- Garaż!

Pobiegli zataczając się, oświetleni martwym światłem księżyca, dopadli drzwi i zaczęli je podnosić. Hetty oddychała ciężko, ochryple, jęknęła ciągnąc z całej siły drzwi do góry, sama właściwie podnosząc je. Septimus szybko obrzucił dom spojrzeniem. Nic się nie ruszało, okna zamarły ukrywając za ciemnymi taflami ewentualnego obserwatora, nic nie poruszało się w ogrodzie. Sep nabrał powietrza, podniósł, prawą rękę przy pomocy lewej i z całej siły wcisnął ją w bark. Fala bólu rozbłysła w oczach jak błyskawica, ale mógł już poruszać ręką. Zrobił dwa kroki i szarpnął drzwi limuzyny, wsunął się za kierownicę i wcisnął inicjator. Silnik zaszeptał cicho, Sep uderzył w dźwignię przełączając się na ręczne sterowanie i runął do przodu. Podświadomie oczekiwał jakiejś pułapki -- bomby, zablokowanych kół czy czegoś w tym rodzaju, ale wóz posłusznie śmignął, przemknął przez podjazd i przebił bramę jak pocisk. Septimus zdążył jeszcze zwiększyć przełożenie kierownicy i skręcił lekko w prawo. Piro-lowe opony wrzasnęły dziko walcząc z poślizgiem, utrzymały przyczepność i pozwoliły nabrać od razu prędkości, jakiej chyba nigdy dotąd Septimus nie osiągał. W szalonym tempie mknęli przez swój rodzinny sektor, pusty, zamarły jakby w oczekiwaniu na ciekawsze niż banalna ucieczka wydarzenia. Hetty ukryła twarz w dłoniach i wyła.

--        No, już cicho, cicho -- Sep starał się, by nie słyszała drżenia w jego głosie. Zrozumiał nagle, że ta kobieta, którą w głębi duszy od kilkunastu lat uważał za coś obcego, pustego jak wydmuszka, którą oskarżał o mnóstwo wad, nagle stała mu się bliska jak wtedy, gdy wesoła, towarzyska i beztrosko w nim zakochana oddawała mu się kiedy tylko tego chciał, i oboje czerpali z tego niczym ze źródła w oazie. -- Udało się, nic nam już nie grozi. Wyrwaliśmy się -- roześmiał się trochę na pokaz, ale potem parsknął drugi raz już szczerze. -- Udało się! Rozumiesz? Żyjemy! E-ech! -- rozparł się wygodniej w fotelu i nieco zwolnił. Zerknął na żonę.

Przestała płakać i oparła głowę na podgłówku. Jej dłonie leżały bezwładnie na udach, zdarte do krwi łokcie plamiły sukienkę. Zadarta do połowy ud odsłaniała połyskujące świeżą krwią kolana. Septimusa ogarnęła fala czułości do tej czterdziestotrzyletniej kobiety, niespodziewanie poczuł się winny. Za drobne uszczypliwe uwagi, za szczególnie częste w ostatnim roku "skoki" z matkami dorastających dzieci. Za gderanie, zrzędzenie.

  -- Nic to -- powiedział na głos i chodziło mu nie

0          kilka ostatnich godzin, a o zmarnowane lata, które tymi dwoma słowami utopił w rzece  zapomnienia

1          dodał: -- Wszystko będzie dobrze. Wszystko -- wysunął prawą rękę o wiele mniej bolącą niż przed chwilą i wcisnął klawisz radia. Chwilę rozbrzmiewała jakaś spokojna melodyjka. Potem rozległ się maślanisty, jedwabny głos spikera.

--        A teraz sprawy interesujące cały nasz sektor 471 CA. Dziś osiemnaste urodziny obchodzą Cecil Tay Schubert i Jessica Dawnson. Najpierw posłuchajcie, co postanowił Cecil -- spiker przerwał na chwilę, ręka Septimusa powędrowała do wyłącznika, ale Hetty wyciągnęła nagle dłoń i przytrzymała rękę męża. -- Otóż Cecil Tay Schubert darował życie ojcu pod warunkiem, że ten zabije matkę Cecila. Młody mężczyzna, który dziś właśnie wkroczył w dorosłe życie oświadczył, że nienawidzi matki, a ojciec jest mu właściwie obojętny. W tej sytuacji dał mu szansę, z której Buck Schubert skorzystał. Pani Marion Schubert została utopiona przez męża w wannie. Ale na tym nie koniec relacji z Dnia Rozliczenia w rodzinie Cecila. Ojciec, bezpośrednio po utopieniu żony, został zamknięty przez syna w garażu. Jeszcze przez godzinę i szesnaście minut syn może zmienić zdanie i rozliczyć się z ojcem. Powiedział nam, że to, co uczynił ojciec, mimo wszystko napawa go wstrętem i że musi przemyśleć sprawę. Zostawmy więc na razie chłopca sam na sam ze swoimi myślami, pozwólmy mu spokojnie jeszcze raz rozliczyć rodziców ze swego dzieciństwa, z opieki nad nim, troski. Rozliczenie na pewno będzie sprawiedliwe, zresztą dowiódł tego już parę godzin wcześniej, bo -- w końcu -- któż lepiej zna swych rodziców niż ich własne dziecko? -- filozoficznie zakończył spiker i znów popłynęła muzyka.

Silnik pracował bezgłośnie, ledwo słyszalnie szeptały opony pieszcząc asfalt porowatym czerwonym bieżnikiem. Puls łomotał Septimusowi w uszach, ręce ściskały kierownicę, czekając, aż spłynie z niej spokój i pewność.

-- A teraz druga bohaterka dzisiejszego Dnia Rozliczenia -- Jessica Dawnson. Rozmawialiśmy z nią blisko cztery godziny temu. Powiedziała, że rozliczy oboje rodziców, ale od tej pory nie udało nam się skontaktować z pełnoletnią już kobietą. Nie wiemy więc czy wykonała już wyrok i jaki on był. Musimy poczekać, Jessica ma jeszcze prawie szesnaście godzin czasu zanim zakończy się doba odległa o osiemnaście lat od dnia jej narodzin, doba nazywana powszechnie Dniem Rozliczenia! -- podniósł uroczyście głos i znów umilkł na chwilę. Tym razem nie było muzyki. 

 

      Po kilku sekundach śliski głos wypłynął ponownie z głośników.

-- Może więc, zanim dowiemy się o losach trojga rodziców, zastanówmy się chwilę nad samą instytucją Dnia Rozliczenia, chwila jest bowiem sprzyjająca nadzwyczaj. Otóż jesteśmy czwartym pokoleniem korzystającym z tego prostego i jak dotąd niezawodnego sposobu regulowania nadmiernego zaludnienia naszego kraju. Problem ten istniał i istnieje w skali całego globu, tyle że jest rozwiązywany nie tak absolutnie demokratycznie i sprawiedliwie jak u nas. Od czasu wprowadzenia Dnia Rozliczenia nie mamy kłopotu z zezwoleniami na poród, badaniami przydatności, tropieniem nielegalnych porodów i przestępczego zatajania wychowywania dzieci. Każdy, powtarzam: każdy może mieć dziecko, dowolną liczbę dzieci i znamy przykłady rodziców, którzy decydowali się na dwoje, nawet troje, a państwo Moses z Cirby, jak świetnie wiemy, mieli czwórkę dzieci. Dożyli pięćdziesięciu siedmiu lat! -- zachłysnął się podziwem i zazdrością. -- Owszem, można też nie mieć dzieci, i tak czyni większość naszych rodaków. Dożywają swych czterdziestu pięciu lat i udają się do Usypialni. Natomiast kto przed ukończeniem dwudziestego piątego roku życia zostaje ojcem lub matką, ma szansę w wieku czterdziestu trzech lat, a więc gdy dziecko osiągnie pełnoletność, przedłużyć życie o dziesięć lat. Oczywiście pod warunkiem, że latorośl uzna rodziców za godnych tego wyróżnienia. O ile oceni ich życie, pracę, przydatność dla ojczyzny i całokształt wychowania za wzorowe. Po Dniu Rozliczenia nowy obywatel poddawany jest zabiegowi regeneracji psychicznej i bez najmniejszych obciążeń wkracza w dorosłe życie. Czyż może istnieć sprawiedliwszy, bardziej demokratyczny, doskonalszy system regulacyjny? Nie-e-e. Wykluczone. Najlepszy dowód, to cztery pokolenia zdrowych, zadowolonych rodaków i szacunek, jakim obdarzamy wszystkich tych, których pozytywnie ocenił najlepszy sędzia -- własne dzieci. Wszyscy starcy zasługują na to. -- Umilkł, dając słuchaczom czas, by pokiwali głowami i powtórzyli za nim: "O tak! Zasługują na to".

--        A teraz wróćmy do naszych... -- Hetty powoli wyciągnęła dłoń i nakryła nią wyłącznik. Odcięła spikera od ich samochodu i popatrzyła na Septimusa.

--        To zbrodniarze -- powiedziała spokojnie. -- Zbrodniarze i zwyrodnialcy. Wychowują morderców i szczycą się tym.

--        Daj spokój Hetty, to już za nami.

--        Nie, za nami nie ma nic. Jak spojrzymy w oczy naszej córce? Przecież to w gruncie rzeczy nie jej wina...

--        Hetty, daj spokój. Nie chcę już o tym mówić, chcę jak najszybciej zapomnieć o tym koszmarze. Jutro zgłoszę się do najbliższej stacji regeneracji i skasuję wszystkie emocje. Za paręnaście godzin będziemy to traktowali jak incydent niewart wspomnienia. I nie mówmy o tym więcej -- stuknął dłonią w kierownicę. -- Znasz tu jakiś hotel? -- zmienił sztucznie ton i temat.

Pokręciła przecząco głową i powiedziała:

--        Ja nie pójdę regene...

--        O! Jest! -- przerwał i skręcił w prawo. -- Prześpimy się parę godzin, wykąpiemy i pojedziemy dalej. Zrobimy sobie wakacje, co? Tak będzie najlepiej -- zahamował przed schodkami.

Sztucznie ożywiony wyciągnął żonę z samochodu, wynajął pokój, zamówił budzenie za osiem godzin, kolację dla dwóch osób i otaczając Hetty ramieniem zaprowadził do windy.

Skorzystali tylko z kąpieli. Kolacja została nietknięta, tak samo jak szerokie wygodne łóżko. Oboje siedzieli w milczeniu w fotelach aż do chwili, gdy zadzwonił budzik i, mimo że mogli tu pozostać, poczuli się poganiani natrętnym sygnałem. Przemyli twarze zimną wodą i zeszli do samochodu.

--        Chcesz poprowadzić? -- Septimus wskazał palcem samochód, Hetty zaprzeczyła ruchem głowy i wsiadła z prawej strony.

Wyjechali na główną szosę i skręcili na wschód. Septimus milczał parę minut, potem potrząsnął głową i powiedział:

--        Pojedźmy nad Zatokę Czerwonej Mewy, co? Pamiętasz ją jeszcze?

Hetty uśmiechnęła się blado, duże łzy napęczniały w kącikach oczu i stoczyły się po policzkach.

--        Dobrze -- pociągnęła nosem, szybko wytarła oczy i postarała się uśmiechnąć.

--        O! To mi się podoba. Zrobimy sobie wakacje. Naprzód! -- wcisnął klawisz wymiatacza, mały radarek sprawdził drogę przed nimi i zezwolił na przyspieszenie. Wóz rześko skoczył do przodu.

--        Włączyć radio? -- Henrietta sięgnęła do włącznika i czekała na przyzwolenie męża.

Sep wzruszył ramionami.

--        Mogą znowu... Wiesz...

Hetty wcisnęła klawisz, więc wzruszył ramionami jeszcze raz. Z głośnika popłynął ten sam śliski głos, choć czuło się w nim trochę zmęczenia.

--        ...stem już z wami ponad trzydzieści godzin, ale przedłużyłem dyżur bez żalu. Po pierwsze, już dla sześciu młodych obywateli naszego sektora rozpoczął się Dzień Rozliczenia, a niedługo dołączy do nich następnych ośmioro. A więc dzień obfity w wydarzenia, ale o tym później. Na razie wróćmy do Jessiki Dawn-son *-- Sep wyraźnie widział jak drgnęła ręka żony, jednak żadne z nich nie wyłączyło odbiornika.

--        Jak dowiadujemy się od Jessie, rodzice skorzystali z prawa ucieczki i udało im się. Natomiast nie wiedzą oni o niespodziance przygotowanej przez córkę. Rozgrywka wkroczyła w bardzo, bardzo ciekawą i interesującą fazę. Otóż Jessica przewidziała ich ucieczkę samochodem i odpowiednio wyposażyła auto. Zresztą niech sama o tym powie. Jessie, słuchamy -- miodo-usty zamilkł, coś zachrobotało i nagle w głośnikach zabrzmiał czysty, młody głos dziewczyny.

--        Starzy nie mieli żadnych szans. Gdyby chcieli uciekać inaczej niż ja tego chciałam, złapałabym ich bez trudu i wpakowała z powrotem do piwnicy. Na szczęście udało się za pierwszym razem -- wskoczyli od razu do wozu i pognali na wschód. Spędzili noc w motelu ,,Stop! Nie pożałujesz!" Teraz jadą na wschód, a ja niedługo ruszam za nimi. Nie mają szans

--        zamilkła na chwilę.

Septimus wcisnął pedał akceleratora w podłogę, wóz nie reagował, a wymiatacz pisnął kilkakrotnie i wyświetlił na ekranie prawdopodobny czas wolnej jazdy

--        osiemnaście minut. -- Sep przygryzł dolną wargę i zwolnił pedał.

--        Jessie, nie wykluczasz możliwości słuchania nas w tej chwili przez rodziców? Nie przeszkodzi ci to w wykonaniu rozliczenia?

--        Wykluczone. Nic mi nie przeszkodzi. Mogę teraz powiedzieć wszystko. Samochód jest zaprogramowany i już w tej chwili niesterowalny. Zawiezie staruszków w pewne miejsce, gdzie za godzinę przybędę również ja. Teraz kończę, muszę lecieć.

--        Powodzenia Jessie -- słodko tchnął spiker w mikrofon. Wróćmy do naszych dzisiejszych absolwen...

--        Septimus trzasnął w wyłącznik i wcisnął pedał hamulca.

Mknęli nadal po gładkiej; szerokiej drodze. Szeroka maska limuzyny łykała beżową wstęgę szosy, nie zbaczając ani na milimetr mimo gwałtownych skrętów kierownicą. Sep puścił koło i rzucił się do stacyjki, szarpnął gałką inicjatora, uderzył z boku pięścią, ale wóz zupełnie nie reagował nawet na taką ingerencję w swe skomplikowane układy. Septimus gwałtownie odchylił fotel w tył, wychylił się i trzasnął z całej siły w tablicę kontrolną, obcas mokasyna zagłębił się w centralnym zegarze, posypał się plastik i wskazówki. Nic się nie zmieniło -- pędzili monotonnie w niewiadomym już teraz kierunku. Bezsilna wściekłość spadła na Sepa, zacisnął zęby i walił pięściami, łokciami, nogami we wszystko, czego mógł sięgnąć, szarpał przewody wypełzające z dziury po kontrolkach i radioodbiorniku, wyłamał lusterko i zaczął nim tłuc w szybę. Potem cisnął je na podłogę i szarpnął klamkę drzwi, wóz zwolnił wyraźnie. Zaskoczony mężczyzna szarpnął jeszcze raz pełen kiełkującej żywiołowo nadziei, samochód zwolnił jeszcze bardziej, nagle skręcił w zjazd z drogi głównej i przyspieszył. Septimus zrozumiał, że klamka nie ma z tym nic wspólnego i w tym samym momencie z kolumny kierownicy trysnął pióropusz dymu, Hetty rozkaszlała się spazmatycznie, kilka sekund po niej zaczął kaszleć mąż. Wóz trząsł się na wybojach dodatkowo potęgując chaos w kabinie. Oboje zsunęli się na podłogę, a gdy ocknęli się z omdlenia, dym zniknął. Samochód stał pełen świeżego powietrza.

Znajdowali się na terenie jakiejś opuszczonej chyba budowy, pełno większych i mniejszych dziur, szyny, płyty bitanowe, ogromne kłęby drutu i kilka maszyn otaczały ich wóz. Rozglądali się na wszystkie strony, potem Sep szarpnął jeszcze raz klamkę i w sekundę po tym, jakby niechętnie, z żalem, samochód opuścił szyby okien. Septimus zaczął się podnosić by wyskoczyć, gdy nagle usłyszał:

-- Nie próbuj wychodzić oknem -- targnął głową w tył uderzając się o ramę okna. Z tyłu wolno podchodziła Jessica. Ubrała się w jasne spodnie z nogawkami uciętymi tuż pod kolanami i ciemnobrązową bluzkę. Wąską wstążką przewiązała puszyste blond włosy. Szła trzymając ręce z tyłu. Było cicho i wyraźnie słyszeli, że za nią rozlega się jakieś dzwonienie. Podeszła bliżej i skręciła w stronę siedzenia matki, Hetty i Septimus obserwowali jej ruchy jak ptaki zahipnotyzowane wijącym się ciałem gada. Jessica przystanęła przy oknie patrząc poważnie na matkę i nagle z całej siły uderzyła czymś, co trzymała z tyłu, w szybę. Błysnął metal, Sep rzucił się do tyłu, a Hetty krzyknęła coś, poleciały odłamki szkła. Ich grzechot zlał się z wesołym śmiechem Jessiki. Pomachała w powietrzu dwoma parami kajdanek i wrzuciła je do samochodu złośliwie celując w strupy na kolanach matki.

--        Załóżcie, to was wypuszczę -- powiedziała i zachichotała chyba na wspomnienie ich strachu.

Septimus powoli schylił się i podniósł kajdanki, spojrzał na Hetty. Jej twarz przeraziła go -- była blada, wargi niemal zniknęły, wciągała powietrze przez szeroko rozdęte nozdrza, patrząc prosto przed siebie zdrewniałymi oczami. Powoli odwróciła się do niego i powiedziała:

--        Ja nie założę.

Sep kątem oka zauważył, że Jessica wycofuje się tyłem, ale nie odrywał wzroku od żony. Po chwili córka pojawiła się znowu w polu widzenia i syknęła do matki:

--        Rozwalę mu łeb!

Odwrócili się oboje w jej stronę. Trzymała w ręku zeszłoroczny model controllerŕ. Wylot lufy skierowanej w ich stronę był nie większy niż ziarnko grochu, ale Sep wiedział, że potworna prędkość początkowa pocisku i ruchoma kropelka rtęci w jego wnętrzu daje efekt porównywalny tylko z bronią na słonie. Hetty pokiwała lekko głową i odwróciła się do męża wyciągając dłonie, Sep zapiął kajdanki dziwiąc się spokojowi jej rąk, potem podał jej swoje drżące i mokre od potu. Zapięła je niedbale jakby nic innego nie robiła przez całe życie i wtedy Jessica schyliła się, i drzwi z trzaskiem się otworzyły. Nie czekając na polecenie wysiedli i stanęli obok siebie przed maską limuzyny. Teraz zobaczyli, że u stóp córki stoi duży przenośny odbiornik ze sterownikiem dla prostych robotów domowych.

--        Znam was dobrze, co? -- zapytała Jessica i nie czekając na odpowiedź, wiedząc, że jej nie udzielą, pochwaliła sama siebie:

--        Przewidziałam wszystkie wasze ruchy, zrealizowałam plan i proszę -- machnęła dłonią -- jesteśmy. Nie pochwalicie swojej zdolnej córeczki? -- zapytała poważnie jakby chodziło o przepłynięcie basenu pod wodą. Milczeli.

--        Nie to nie. Przejdziemy do konkretów, kończy mi się czas -- spojrzała na paznokieć kciuka, na który niedawno przykleiła diodę zegarową. Wstrząsnęła głową odrzucając włosy z ramion. -- Jedno z was będzie rozliczone. Obojętne które, jesteście mi jednakowo obojętni. Właściwie mogłabym was puścić, ale to byłoby niepatriotycznie. Mówiono nam o tym w szkole -- gdyby wszyscy byli pobłażliwi, byłoby to ciosem w cały nasz system, zatracilibyśmy wszystkie korzyści. A poza tym dzisiaj mam okazję, by zrobić to bezkarnie i nie myślę tracić szansy. Więc decydujcie się, kto? Tam -- machnęła ręką gdzieś za swoje plecy -- wisi już piękna pętelka. No? -- zakręciła z wprawą pistoletem na wskazującym palcu.

--        Ja -- Sep zrobił dwa kroki w przód.

Był szybszy tylko o ułamek sekundy od swojej żony. Zrobiła tylko jeden krok, ale to "ja" zabrzmiało w jej ustach bardziej zdecydowanie.

 

Jessica wydawała się zdziwiona, przesunęła dolną szczękę i skubnęła wargę zębami. Rodzice ze zdziwieniem zobaczyli, że zaczyna płakać.

--        Świnie! -- wrzasnęła nagle. -- Zawsze mi robicie na złość! Nawet teraz, zniszczyliście wszystko, co wymarzyłam. Bydlaki! -- uspokoiła się tak samo szybko jak przedtem rozzłościła. -- Pożałujecie tego. Zrealizuję plan awaryjny. Idźcie tam -- machnęła lufą pistoletu i zaczęła iść w ich kierunku. Wskazywała jakieś miejsce za ich plecami, Septimus obejrzał się i zobaczył, że żona zdążyła już zrobić kilka kroków. Zgasł w nim kiełkujący jeszcze przed chwilą odruch buntu i poszedł za nią. Dogonił Hetty i delikatnie wziął pod ramię.

--        Bez takich gestów, ty stary gnoju! -- usłyszeli z tyłu krzyk Jessie. -- Przecież nie będziesz teraz udawał, że coś cię z nią łączy. Z tą tłustą krową! -- głos jej się załamał, wrzask przeszedł w bezsilny, tępy skrzek. -- Stać!

Stali przed niewielkim, niezbyt głębokim dołem. Sep chciał się odwrócić, gdy poczuł pchnięcie i poleciał do przodu. Skoczył, uderzył rękami w ścianę i zwalił się w tył na plecy. Zaraz potem nieoczekiwanie lekko wylądowała w dole Hetty. Na jej twarz padł cień Jessiki i zaraz znikł. Mieli czas by wyjaśnić sobie wszystko, powiedzieć, wytłumaczyć, ale stali w milczeniu i patrzyli sobie w oczy. A potem w dół chlusnęła struga jakiejś gęstej mazi. Odwrócili się i zobaczyli, że Jessica podtoczyła duży zbiornik i wylewa jego zawartość do dołu, w którym się znajdowali. Przykucnęła i jakby przymierzyła się do strzału. Wstała i wytarła ręce o spodnie.

--        Bardzo ładnie wystajecie, nie pomyliłam się -- podeszła do zbiornika i przechyliła go, aby ciecz szybciej spływała.

Sep poczuł strach, prawdziwy strach, bo to, co czuł przedtem, okazało się drobiazgiem. Serce zatłukło się w piersi z siłą pneumomłota, szorstki i ostry język drapał bezskutecznie podniebienie i dziąsła w poszukiwaniu wilgoci. Broda, niezależnie od woli, zadrżała jak u małego dziecka.

--        Sep... Sep -- usłyszał i udało mu się odwrócić głowę w stronę głosu. -- Sep... Ona już nic nam nie może zrobić, zabiła nas wcześniej. Teraz już się nie bój -- Hetty stała spokojna, tylko oczy usiłowały podtrzymać na duchu Septimusa.

Maź doszła im do piersi, gęsta struga płynęła coraz wolniej, ale błocko błyskawicznie twardniało. Sep poczuł, że nie może już uwolnić stóp, musiał stać nieruchomo i być może właśnie ta niemożność poruszania się, przymusowy bezruch pozwoliły mu się opanować.

--        Tak -- szepnął. -- Nic już nam nie zrobi.

Maź sięgnęła szyi Hetty, wypełniła całkowicie dół. Sep zauważył, że żona lekko tylko podniosła brodę, nie groziło jej utopienie, za to oddychała ciężko, jemu też chłodna obręcz ściskała klatkę piersiową. Starali się oddychać poruszając się jak najmniej i wtedy usłyszeli trzaski z boku. Odwrócili się jednocześnie.

Zza sterty gruzu wyłonił się mały walec z Jessicą za kierownicą, toczył się wolno w ich kierunku, nie pozostawiając wątpliwości co do celu, w jakim został uruchomiony. Przystanął jakieś sześć metrów przed nimi, Jessie wyskoczyła z małej kabinki i podeszła do placka gęstego szarego błota z wystającymi dwoma głowami. Końcem buta nadepnęła powierzchnię placka. Ugięła się lekko.

--        Jeszcze chwila -- skonstatowała. -- Ale nie za długo, bo się udusicie -- jej oczy były twardsze od pirolitu, nie było twardszej substancji we Wszechświecie. -- Posłuchajmy muzyczki zanim zrobię placki z waszych głów -- odeszła za walec i po chwili buchnęła stamtąd ostra, dynamiczna muzyka. Jazgot instrumentów nasilał się w miarę jak podchodziła coraz bliżej. Postawiła odbiornik tu obok głowy Septimusa i wróciła do walca. Sep patrzył w twarz Henrietty,, dusiła się, sine wargi poruszały się konwulsyjnie, i nagie zrozumiał, że Hetty powtarza w kółko: "Nic nam nie zrobi... nic nam... nie zrobi". Chwytał spazmatycznie powietrze ogłuszony falami łoskotu.

--        Nic... nie zrobi -- wychrypiał.

Muzyka zgasła nagle i rozległ się melodyjny dźwięk perlistych dzwoneczków. Turlały się i toczyły, wygrywając wszystkim znaną melodyjkę "Niech radością zapłonie świat cały..." Sep wytrzeszczył oczy i zobaczył jak Jessica drgnęła i oderwała się od walca.

--        Tak, Jessica -- wychrypiał spiker. -- Skończył się twój Dzień Rozliczenia. Mamy nadzieję, że zrealizowałaś swój piękny plan. Gratulujemy jeszcze raz pomysłowości i konsekwencji. Sądzę, że porozmawiamy jeszcze na ten temat, gdy odbędziesz seans regeneracji. Do zobaczenia Jessica -- zgrzytnął i umilkł.

--        Po chwili inny głos, świeży i rześki, podjął:

--        Wracajmy do innych absolwentów. Jest ich dzisiaj rekordowa liczba. Od trzech miesięcy nie mieliś...

--        Jessica chwyciła odbiornik i palnęła nim z całej siły o betonową płytę nie opodal. Potem szlochając pobiegła gdzieś za walec. Wróciła po krótkiej chwili z dużym pojemnikiem w ręku. Podbiegła do wtopionych rodziców i chlusnęła jakąś przeźroczystą cieczą. Buchnęła para, śmierdząca i ciepła. Sep stracił żonę z oczu, zaczął się rzucać pozwalając by rozpuszczalnik wpłynął w szczeliny między jego ciałem a skorupą, wydarł ręce zdzierając skórę na kiściach i zaczął grzebać nimi w kipieli przed sobą. Wciąż nie mógł 3ięgnąć Hetty.

--        Hetty! Hetty... nic nam nie zrobi... Het... -- poczuł ramię żony, chwycił je i pociągnął do siebie.

Wokół kipiało i chlupotało, wydarł nogi i zrobił krok do przodu, podciągnął bezwładne ciało żony i przełożył na suchą ziemię. Wygrzebał się z błocka i wylazł z dołu, szybko objął oklejoną parującą mieszanką Hetty i odciągnął kilka kroków w bok. Poruszyła wargami, więc odetchnąwszy z ulgą położył ją na plecach i pobiegł do samochodu. W skrytce było kilka papierowych ręczników, zmiął je i pobiegł z powrotem. Wytarł dokładnie twarz Hetty i swoją, i uśmiechnął się, gdy zobaczył że patrzy na niego przytomnie.

--        Skąd wiedziałaś? Że nic nam nie zrobi -- wyjaśnił, widząc, że nie rozumie.

--        Nic nie wiedziałam. I dalej nie wiem -- powiedziała cicho.

--        Za-a... pomnia-ałam... że dziś... zmienia się... cza-as... na wio-senny -- szlochała Jessica z tyłu.

Sep spojrzał znowu na żonę. Podała mu rękę i powiedziała:

--        Już mogę wstać, pomóż.

Septimus zerwał się i pociągnął Hetty. Stali na drżących lekko nogach, otrzepując z siebie nawzajem kłaki piany. Jessica zdarła wstążkę z głowy i wycierała nią czerwone, zapuchnięte oczy.

--        Jak się tu dostałaś? -- zapytał Sep.

--        Tam -- machnęła ręką do tyłu. -- Zostawiłam tam mojego tigera.

--        Idziemy -- powiedział Sep i objąwszy żonę ramieniem poprowadził do wyjścia. Jessica szurając miękkimi podeszwami butów wlokła się z tyłu. -- Ja poprowadzę -- oświadczył Septimus, gdy doszli do małego zwrotnego trójkołowca. -- Bez dyskusji! -- uciął, widząc, że Jessie chce coś powiedzieć.

W małym wnętrzu panowała cisza, gdy wyjeżdżał po pooranej koleinami drodze na główną szosę. Dopiero,

gdy samochodzik wytoczył się na gładką powierzchnię, Septimus odwrócił się do żony i powiedział:

-- Jest już dorosła. Nie wypada zapraszać jej na lody. Dostanie za to w domu drinka, co? -- uśmiechnął się do żony i mrugnął okiem. Odwzajemniła uśmiech, więc zuchowato kopnął akcelerator i żółty samochodzik raźno skoczył do przodu.