Aktualizacja: 29.09.2017
"Adaptacja"
Antologia "Spotkania w przestworzach 3" 1980
W komputer wpisał Rafał Ostapko.

Kliknij aby powiększyć

Ppach!

Ogromna bańka mydlana pękła nad samym uchem. I od razu pełna świadomość. Jak taki cichy dźwięk może wytrącić człowieka ze snu? A może nie ma żadnego dźwięku? Po prostu mózg w ten sposób odbiera sygnał budzenia? Możliwe... Jakby tam nie było, na liście wielu rzeczy, które zatruwają życie Clifowi, Hypnod zajmuje całkiem wysoką lokatą.

Nie otwierał jeszcze oczu. Myślał o wczorajszej poczcie. Ten błękitny prostokącik od razu mu się nie podobał, no i miał rację. "Zawiadamiamy, że Centralny Komputer Medyczny, biorąc pod uwagę Pańską wydajność w pracy uznał poprzednią długość snu Pana za najzupełniej zbędną. Od dnia 17 maja... norma snu dla Pana wynosić będzie 436 minut. Jednocześnie przypominamy, że Hypnod jest sterowany centralnie. Za samowolną regulacją grozi kara skrócenia snu o 40 do 90 minut. Odwołania od niniejszej decyzji można składać..." Diabli by ich wzięli! I ten cały Kommed! Już trzeci raz w ciągu dwóch lat skracają normą. Niewielkie te zmiany, ale zawsze. Ciekawe, jakie jest minimum? Cztery godziny? Pięć? Jak tak dalej pójdzie, to już niedługo się dowie.

Tudiduum!!!

No tak. Zostało dwadzieścia minut. Potem wszechmocny Kommed prześle impuls do Centralnej Rozdzielni i pompy zaczną wysysać powietrze z mieszkania Clifa. Nikomu nie wolno spędzić dnia w domu. Wszyscy musza pracować. Niezła alternatywa - wyjść, albo udusić się.

Dobra. Trzeba wreszcie wstać. Poczuł, że wilgotnieją mu dłonie. Boi się otworzyć oczy. Od czasu, gdy zbudził się i zobaczył, że wielki kawał sufitu wali mu się na głowę. Wrzasnął coś, usiłował osłonić się rękami... Za późno. Betonowa bryła uderzyła go w głowę... i pękła! Nie poczuł bólu. W ogóle nic nie poczuł. Fantom, jasne, że fantom. Ledwo wtedy dowlókł! się do łazienki, zimny prysznic niewiele pomógł Wrócił do pokoju trzęsąc się jak w febrze, z trudnością zapalił papierosa. I nagle sygnał vizora. Domyślił się kto to. Tina. Oczywiście! Nie byłaby sobą, gdyby nie sygnał go do końca. "Cześć, Clif. Co się u ciebie dzieje? Słyszałam jakiś krzyk. Wyglądasz, jakbyś dotknął wibraka..." Cholerny babsztyl! Nasyła na niego fantoma, a później pyta co się stało! "...Nie jesteś dzisiaj zbyt rozmowny. Zadzwonię kiedy indziej. Na razie".

Wie, że Tina się nie powtarza, a lęk go nie opuszcza. Nabrał powietrza w płuca, jak przed skokiem do wody, zacisnął pięści. Światło uderzyło w oczy. Nic. Tina się nie powtarza! Wstał zrobił parę przysiadów.

Tudiduum!

A niech to!... Za pięć minut ruszą pompy. Zaczął ubierać się, golić i jeść śniadanie równocześnie. Za dużo rzeczy jak na osobę nazywaną powszechnie "fujarę". Pakiet śniadaniowy powędrował do śmieci, nie mógł znaleźć ubrania. O goleniu lepiej nie wspominać. Sięgnął po filiżankę z kawę, przy okazji strącił ze stołu jakaś kasetę. Zaklął cicho, podniósł. Aaa, ulubiona ostatnio lektura - "Horro Kodeks". Właściwie Ustawa Światowa, ale ktoś rzucił "Horro Kodeks", no i tak zostało Zbiór przepisów dotyczących straszenia, fantomów i całej tej ogólnoświatowej bzdury. Nie można było inaczej. Ta "zabawa", ta kretyńska moda, szał straszenia nie ograniczony żadnymi przepisami, zaprowadziłby ludzkość do domu wariatów. Zresztą, może i przepisy nie pomogę? To, co się dzieje w domach, biurach, na ulicy...

Tylko spać można jeszcze spokojnie. Ale zaraz po przebudzeniu... Jak muchy miód obsiadają człowieka chmary fantomów. Kiedyś były prymitywne w kształtach pola siłowe. Dzisiaj, dowolnego kształtu straszydła, mieniące się wszystkimi barwami tęczy generuję nawet paroletnie maluchy. Ostatnio pojawią się fantomy skrzeczące. Szlagier!

Wstrząsnął nim dreszcz. Nie pasuje do tej epoki. Nie umie straszyć. Nie miewa dobrych pomysłów... Sam natomiast nadaje się świetnie do straszenia. Idealny obiekt. Nikt nie marnuje nowych pomysłów na Clifa. Po co? Stary, wyświechtany fantom tez wystarczy. Tylko Tina zużywa świetne straszaki na sąsiada. Przez nią zaczął czytać Kodeks w nadziei znalezienia jakiejś furtki dla siebie...

"... karane jest straszenie, w wyniku którego obiekt dozna uczucia bólu... zabrania się narażać obiekt na obrażenia cielesne... nie wolno straszyć przy pomocy fantomów ludzi, a szczególnie zmarłych członków rodziny obiektu..."

Nic. Żadnej luki. Przeżył chwile nadziei, gdy przeczytał: "Osobniki odznaczające się psychiką szczególnie wrażliwą są, "... decyzją Kommedu, wyłączone ze straszenia". Kommed uznał jednak, że Clif może pędzić normalne życie. Żyj, aby straszyć! Strasz, aby żyć!

Długi, świdrujący pisk w uszach.

Ocknął się. Pompy włączone. Za chwilę zacznie się dusić. Rzucił kasetę na stół, przełknął kawę i wybiegł z mieszkania. Niecierpliwie walił rękę w klawisz przywołania windy. Pewnie nie spieszyłby się tak, gdyby miał zdolność jasnowidzenia. Gdy tylko drzwi otworzyły się, coś szarobrunatnego runęło na Clifa. Oplotły go długie ni to macki, ni to ramiona. Do twarzy zbliżyła się ogromna paszcza z długim rozdwojonym językiem. Chrapliwy oddech wydobywał się z przepastnej gardzieli. Jęzor przesunął się po twarzy, śliski i zimny. "To nie fantom! Fantomy pękają przy dotknięciu!" Szarpnął się do tyłu, kopnął z całej siły na oślep. Uścisk bestii osłabł tak gwałtownie, że Clif runął pod ścianę. Potwor jakby zwiądł, zwisły macki, cala postać sflaczała jak przekłuty balon, opadła na podłogę. I znikła. Przed windą nie było nikogo! Zbaraniały patrzył przed siebie i nic nie rozumiał. Nagle, gdzieś z góry, dobiegł go cichy, ale wyraźny śmiech. Teraz zrozumiał - fantomy dotykowe są już w sprzedaży! I Tina właśnie wypróbowała to cudo. Może nie zrobiłaby tego, gdyby wiedziała jak straszliwą zemstę przysięgał jej teraz Clif. A może i to by jej nie powstrzymało? W każdym razie Clif już bez przeszkód i z wizję słodkiej zemsty w sercu zjechał na poziom zerowy.

Postanowił przejść się do biura na piechotę. Musiał się trochę uspokoić, no i wymyślić coś dla Tiny. Nie zwracając uwagi na ruchomy chodnik szedł, myśląc usilnie. Nie pierwszy raz usiłował zdobyć się na fantorewanż, nie pierwszy raz nie przychodziło mu nic do głowy. On i zemsta! Kupa śmiechu!

Chyba jestem za głupi do tych rzeczy. A innym tak łatwo to przychodzi...

Szedł, nie odrywając wzroku od gładkiej powierzchni chodnika. W pewnej chwili na płycie pojawił się napis: "Galeria Fantomów". Zawahał się, może to? Był już tu kiedyś - fantastyczne pomysły! Każdym z nich można by wystraszyć setki takich jak on. Może jakiś pomysł wykorzystać na fantorewanż? Ale, ale... przecież wszystkie wzory są zastrzeżone! Jeśli przyłapią go na kradzieży takiego "dzieła sztuki" - jak nic obetnę z pół godziny snu. Zresztą Tina nieraz zapewne była tutaj. Nie, trzeba samemu coś wymyślić. Ruszył dalej. "Nic z tego. Nie dla mnie ta zabawa". Podniósł oczy i nagle skrzyżował palce - Wyłączony! Już nie pamiętał gdzie i kiedy usłyszał, że praprzodkowie krzyżując palce zapewniali sobie spełnienie marzeń. A największym marzeniem Clifa było stać się Wyłączonym. Ten, który szedł naprzeciw, wcale nie wyglądał na chorego. Bóg wie, czemu Kommed nie pozwalał go straszyć. Wyłączony był już o dwa kroki od Clifa. Zobaczył jego skrzyżowane palce. Widocznie tez znał ten gest, bo skrzywił się prawie z nienawiścią. Dziwne. Przecież łączy ich wspólne nieszczęście - nie pasuję do otaczającego ich świata. A jednak... Clifowi nigdy nawet przez myśl nie przeszło, że Wyłączony może być nieszczęśliwy z powodu swojego wyłączenia. Jeszcze jedna anomalia w tym cholernym świecie.

Spojrzał na zegarek. Do licha! Znowu spóźni się do pracy! Tego jeszcze brakowało. Zaczął iść szybciej. Nagle nad samym uchem usłyszał czyjś głos:

Masz jakieś kłopoty? Jesteś czymś zmartwiony? Może potrzebujesz fantoma dla dziewczyny? Coś stosownego dla zwierzchnika? Chcesz wystraszyć sąsiada? Wstęp do nas! Na pewno będziemy mogli ci pomoc!

Z ogromnego vizora na ścianie patrzyła na niego twarz przystojnej brunetki. Wyglądało na to, że nie wiedząc nawet na czym polegają kłopoty Clifa, współczuje mu i szczerze chce pomoc. Zapomniał o pracy wdzięczny za troskę. Wszedł do sklepu i od razu rozczarowanie - zamiast dziewczyny - "Pewnie kusi już innego" - przemknęło mu przez myśl - podbiegł do niego jakiś nieprzyjemny typ. Taki zawodowo uśmiechnięty, pewny siebie facet.

Czym mogę panu służyć?

"Co mu powiedzieć? że nie mogę poradzić sobie z fantomami sąsiadki? że boję się otworzyć oczy po przebudzeniu?"

Eee... ja... widzi pan... hm, hm...

Zapewne chodzi panu o jakiś fantom? - typ uśmiechał się przymilnie. - Zaraz coś znajdziemy.

"Ty pewny siebie durniu! Zaraz... zapewne... znajdziemy..." - przedrzeźniał w myślach sprzedawcę - "Tina nie wystraszy się tych rupieci".

- Może pan usiądzie, a ja tymczasem pokażę panu nasze najciekawsze egzemplarze - młodzieniec wskazał fotel.

Clif z rezygnację powlókł się do fotela. Na stoliku leżała jakaś pseudoafrykańska maska, masowo produkowany "antyk". Usiadł. No pewnie! Kto siada w fotelu nie sprawdzając go przedtem'? Trzeba przynajmniej kopnąć nóżkę - odskakujące fotele są znane przynajmniej od ośmiu lat. Chyba tylko on daje się nabierać na ten numer.

Drugi raz tego dnia podniósł się z podłogi.

- Chi, chi! Widzi pan?! To jeden z naszych niezawodnych chwytów! Wszyscy, dosłownie wszyscy się na to nabierają.

Proszę, teraz już nie odskoczy. Podejrzenie przerodziło się w pewność. Nic tu nie znajdzie dla siebie. Pewnie inne "niezawodne" chwyty są równie stare. Trzeba by wstać i wyjść jak najprędzej, ale przeklęta nieśmiałość nie pozwalała ruszyć się z miejsca. Siedział z ponurą minę i patrzył na prezentowane straszaki. Jakieś głupie maski, pękające butelki, otwierające się z trzaskiem kasetki, wrzeszczące breloczki. Beznadziejnie stare sztuczki. Nie lepsze były i fantomy: nieskończona ilość wariantów klasycznego już wibraka, ogromne żabiaki itd., itd. Znane każdemu dziecku z ekranu vizora. Nawet Clif przywykł już do tych fantomów. Dno.

Skorzystał z tego, że klerk odwrócił się by pokazać jakiś fantogenerator i wybiegł na ulicę. Dziewczyna z ekranu powiedziała coś do niego, ale nie zwracał na nią uwagi.

Zdyszany wpadł do biura Vision Co, gdzie pracował. Gdzie jeszcze pracował. Bo mógł z tej pracy wylecieć lada dzien. Nie należał do pracowników, którymi firma mogłaby się pochwalić.

W hallu podskoczył do niego portier.

Mister Norton, spóźnił się pan dzisiaj do pracy czterdzieści trzy minuty. Tym samym ma pan na koncie dwieście czterdzieści minut spóźnienia w tym miesiącu. Wpisałem to do pańskiej karty osobowej i przestałem do działu rozliczeń.

Dzięki za przysługę - usiłował zażartować, zapominając, że portier nie śmiał się ze znacznie lepszych dowcipów. Nie śmiał się w ogóle. Robot.

Całkowicie zgnębiony wsiadł do windy. Jadąc na swoje piętro zastanawiał się kiedy wezwie go do siebie Stary, by podziękować za dalsze usługi. Myślał nawet, czy nie uciec po prostu i oszczędzić sobie nieprzyjemnej rozmowy. Został jednak. Jeszcze go nie wyrzucili, może się upiecze. Ze spuszczoną głową wlókł się po korytarzu, nie widząc, że z tylu podbiega na palcach Lemmy Spark, jeden z najzacieklejszych gnębicieli Clifa: Lemmy mrugnął porozumiewawczo do spikerki z redakcji przyrodniczej i walnął Clifa w ramię.

Uaaach!!! - wrzasnął.

Efekt na pewno przeszedł wszelkie jego oczekiwania. Clif odbił się od ściany, złapał równowagę, odwrócił się i drżącym, nie ze strachu, ale z wściekłości, głosem powiedział:

- Następnym razem poproszę Kommed o zbadanie mojego stanu po takim dowcipie. Jeżeli okaże się, że ból przekroczył osiem creetów, to niech cię Bóg ma w swojej opiece.

- Co ty... Clif... ja... przecież tylko...

Odwrócił się i poszedł do swojej klitki. Na korytarzu został zupełnie załamany Lemmy i chichocząca spikerka. Clif dopiero siadając w fotelu, obok zawalonego rożnymi rupieciami biurka, uprzytomnił sobie, że po raz pierwszy kogoś naprawdę przestraszył. Trochę go to podniosło na duchu, ale natychmiast uprzytomnił sobie, że czeka go jeszcze rozmowa ze Starym i nie będzie to przyjemna pogaduszka. Kto wie, jak się może skończyć?

Nie mógł bezczynnie czekać na wezwanie. Zaczął przeglądać wiadomości, by wybrać te, które pójdą w południowym wydaniu "News". Odkrycie archeologiczne... nowy program cyrku Haralda... Jęknął głośno. Nowy wynalazek! Fantomy zapachowe! Czuł już nieomal fetor atakujących go od jutra fantomów Tiny. Zapalił papierosa, ale ten miał jakiś dziwny zapach. Zaczęło się - nowa udręka. Zgasił, posiedział chwilę, wstał, zaczął chodzić po pokoiku. Zastanawiał 'się, czy możliwe jest choćby częściowe Wyłączenie. Nigdy nie słyszał o czymś takim, co wcale nie znaczy, że nie można być Wyłączonym ze straszenia zapachowego. Zobaczymy. Usiadł z powrotem w fotelu, przysunął wykaz reportaży. Aaa! To musi pójść. Rozstrzygnięcie konkursu na Fantoma Roku. Pożegnałby się z pracę, gdyby odrzucił ten reportaż. Wcale nie był ciekawy, co wymyślono jeszcze w tej dziedzinie, ale materiał musiał przejrzeć. Wsunął kasetę do szpary monitora, opuścił czołówkę z nazwiskiem reportera, wyregulował ostrość. Na ekranie pojawił się ogromny amfiteatr. Clif przyspieszył bieg taśmy. Postacie na ekranie zaczęły szybko biegać, migały jakieś twarze, kolorowe plamy. Teraz wolniej, to już chyba laureaci. Jakiś facet przeprowadza wywiad ze zgrzybiałą staruszkę. A niech to... Takie "pudło?? wygrało konkurs! Co ona takiego wymyśliła!!! Głośniej.

...ała pani konkurs na Fantoma Roku. Jakub okazał się poza konkurencję. Wiemy wszyscy, że wygranie konkursu wiąże się z nagrodę pięćdziesięciu tysięcy bargów... Do tego dojdę jeszcze tantiemy z pokazów, może jakiś film o powstaniu Jakuba, pamiętniki... Czy może nam pani zdradzić, na co przeznaczy pani tak olbrzymią kwotę'?

Jeszcze dokładnie nie wiem. Nie spodziewałam się, że Jakub wygra konkurs... Chciałam kupić sobie parę nowych fantogeneratorów - dotykowy. zapachowy... Nie wiem... Może jakiś dom, kawałek łąki...

Na pewno wystarczy i na dom, i na generatory. Będzie pani mogła bez przeszkód wymyślać nowe fantomy. Mam nadzieję, że równie udane jak Jakub.

Konferansjer zrobił pauzę. Publiczność zrozumiała jego intencje i zaczęła klaskać.

Proszę pani, czym można wyjaśnić, że Jakub zrobił szczególnie mocne wrażenie na przedstawicielkach pici pięknej - w głosie prowadzącego zabrzmiały jakieś dziwne nutki. Publiczność zareagowała na jego słowa śmiechem. Właściwie nie śmiechem, a jakimś równie dziwnym śmieszkiem.

Sama jestem kobietę ("Czas przeszły byłby odpowiedniejszy" - pomyślał zgryźliwie Clif, który mimo całej swej niechęci do owej staruszki, z pewnym zainteresowaniem oglądał reportaż) i wiem, co może wystraszyć kobietę. To cały sekret.

Rzeczywiście. Tylko kobieta mogła wymyślić takie monstrum.

Znów te dziwne nutki w głosie. 0 co mu chodzi?

- Czy Jakub będzie sprzedany do cyrku, czy tez woli pani, żeby Kubuś, mogę chyba tak o nim mówić? - Publiczność słysząc to pieszczotliwe zdrobnienie wybuchnęła śmiechem i żywiołowymi oklaskami. - No więc, czy woli pani, żeby Kubuś znalazł się w Narodowej Fantogalerii?

- Chyba sprzedam go Galerii. Traktuję go poważnie, a w cyrku byłby po prostu atrakcję jednego sezonu.

Proszę, ta stara traktuje fantoma jak dzieło sztuki! I niezbyt jej się podoba zdrobnienie "Kubuś".

- Zapewniam panią, że Kubuś - konferansjer złośliwie używał zdrobnienia, zresztą podobało się to widzom, - zasługuje na to, aby znaleźć się w największej Galerii Fantomów. Nie pozostaje nam chyba nic innego, jak pokazać: państwu Jakuba

- Fantoma Roku!

Z ekranu znikła twarz staruszki i uśmiechnięty dziennikarz. Przez chwilę ekran był ciemny, ale ciemność szybko zaczęła się rozjaśniać, aż w pełnym świetle pojawił się na ekranie Jakub. Było to coś tak ohydnego, że Clif z trudnością powstrzymał się żeby nie wyłączyć vizora. Stwór był duży, chwilami szary, chwilami fioletowy. Miał coś w rodzaju trzech par skrzydeł - dwie pary nad odwłokiem i jedną pod. A sam odwłok... Clif zrozumiał teraz te dziwne nutki w głosie prowadzącego, nutki w glosach ludzi czyniących sprośne aluzyjki.

Ależ... to świństwo!... I to stare pudło... "Wiem, co może wystraszyć kobietę... traktuję Jakuba poważnie..." Ohyda!

Trzasnął pięścią w wyłącznik. Oczywiście trzeba to dać. Widzowie tego chcę. Niech to diabli!

Zapominając o dziwnym zapachu zapalił nowego papierosa. Przyjrzał się z niechęcią drżącym lekko palcom. "Wykończę się. I ta stara mi w tym pomoże" - pomyślał. Jak dziwnie nie pasowała twarz tej staruszki do tego, co nazywała Jakubem. Strzepnął słupek popiołu do popielniczki. "To psychopatka. Nikt normalny nie mógłby wymyślić czegoś podobnego. Ale... zaraz... przecież Kommed uznał ją za normalną! To właśnie jest straszne, że tacy jak ta... jak jej tam... nieważne... są uznawani za normalnych. A ja? Może to ja jestem nienormalny? Bzdura. Kommed natychmiast by to wyłapał. Chociaż, może pewnego dnia otrzymam "wezwanie". Albo przyjdzie po mnie paru mocnych facetów".

Papieros oparzył palce. Clif ocknął się. Przez chwilę patrzył na kasetę z konkursu. Wstał by zanieść ją do studia i nagie zamarł w pół kroku. .

"Co ta baba powiedziała? Co ona powiedziała?... Tam było ~:os, co... Zaraz, zaraz. Spokojnie. Może... Idiota! Przecież mam tę taśmę".

Rzucił się do biurka, ręce trzęsły mu się tak, że nie mógł włożyć kasety do szpary. Weszła w końcu. Szybko przewinął kawałek taśmy. Gdzieś tu... nie, to jury, jeszcze nie... o, chyba to... śmiech na sali, jest staruszka! Głośniej! "... jestem kobietę i wiem, czego boję się kobiety". Tak, to jest to! Wyłączył vizor. Tylko spokojnie. Najpierw kasetę do studia, niech zmontuję migawkę do dziennika. Prawie biegiem zaniósł taśmę do pokoju na końcu korytarza, wrócił do swojego pokoju, szybko łyknął z piersiówki. "Gdyby to stary widział" - przemknęło mu przez myśl - szybko zapalił papierosa. Poczuł napływ energii. Dawno już nie czuł się tak dobrze.

"Kiedy to było? Strasznie dawno, ale da się znaleźć tę taśmę w archiwum. Tylko czy to aby nie zawiedzie? Nie, nie powinno. Musi się udać. Musi. Załatwię ją. Za jednym zamachem zemszczę się za wszystkie strachy. Za to poranne wstawanie, za wszystkie chichoty... Eech... życie jest piękne! Tylko żeby się udało. Kto to był, ten naukowiec? Etnograf? Nie, chyba historyk... albo... nie, historyk. I to właśnie on powiedział... coś o obyczajach chyba. Nie, to nie był obyczaj, coś innego. Nieważne. Trzeba odnaleźć tę taśmę, a później tego profesora".

Zdusił papierosa, wstał, przeciągnął się. Rozejrzał się po pokoju i wyszedł. W archiwum spędził prawie dwie godziny, ale taśmę znalazł. Wywiad z etnografem był bardzo ciekawy, ale Clifa interesował fragment, nie związany zupełnie ze specjalnością profesora Qinne'a. Na zasadzie ciekawostki Qinne wtrącił tam dwa czy trzy zdania, na których Clif oparł swój plan zemsty.

Dwa następne dni spędził jak w transie. Pracował wprawdzie, nawet lepiej niż zwykle, ale umysł zajęty był opracowywaniem szczegółów planu. Widocznie wszystko układało się pomyślnie, bo Clif był w świetnym humorze, żartował, nawet postraszył tego i owego, z niezłym, jak na niego, skutkiem. Trzeciego dnia zniknął. Wziął parę dni urlopu i wyjechał, nie mówiąc dokąd.

Był to pracowity tydzień. Najpierw odwiedził Qinne'a. Od niego wziął parę innych adresów. Trzy pierwsze wizyty nie przyniosły rezultatu, ale za to czwarta...

Po powrocie do domu rozpoczął przygotowania do realizacji starannie przygotowanej zemsty. O czwartej wypił ostatni łyk drinka, dotknął kieszeni, wziął ze stolika bukiet kwiatów i wyszedł z mieszkania.

"Chyba ją zdziwi ta wizyta. I te kwiaty... Staroświeckie, ale właśnie dlatego dobre - odwrócę uwagę" - myślał, idąc po schodach.

Tina otworzyła drzwi. Z zaskoczeniem popatrzyła na gościa, ale szybko opanowała się.

To ty Clif?!... Proszę, wejdź.

Pomyślałem, że mieszkamy obok siebie już parę lat, a nie znamy się właściwie. Może... może nie musimy być tylko znajomymi z widzenia.

Kwiaty świetnie spełniły swe zadanie. Tina bardzo ostrożnie odebrała je z rąk Clifa. Podejrzewała jakiś podstęp, poprosiła go nawet, żeby sam włożył je do flakonu. "Pewnie myśli, że mogą na przykład pęknąć z hukiem, albo zawyć w wyniku jakiejś reakcji z wodę. Węszy podstęp. Tylko, że to nie to, kochana" - Clifa rozpierała duma z własnego sprytu. Wprawdzie jeszcze nie wystraszył Tiny, ale był przekonany, że operacja zakończy się sukcesem.

Tina była czarującą gospodynię, mimo, że cały czas siedziała spięta, czekając... Właśnie, na co? Kobieca intuicja ostrzegała ją. Coś nie było w porządku.

"Gdzie by to?... Tu nie, i tu tez..." - rozglądał się po łazience w poszukiwaniu odpowiedniego miejsca. Uwagę jego zwróciła duża matowa płyta na ścianie. Tu będzie dobrze. Dotknął płyty palcami. Odsunęła się bezszelestnie, ukazując lustro i masę różnego rodzaju kosmetyków porozrzucanych w nieładzie na półkach.

"Tina nie byłaby kobietę, gdyby po moim wyjściu nie chciała sprawdzić swojego wyglądu" - pomyślał, wykazując się, dziwną u niego, znajomością kobiecej psychiki.

Wrócił do pokoju, ale rozmowa się nie kleiła - Clif siedział jak na szpilkach. Po kwadransie zaczął się żegnać.

- Przypomniałem sobie, że mam się skontaktować z jednym facetem. Muszę już iść. Przecież możesz skorzystać z mojego inconu?

- Eee... to taka... męska sprawa. Wpadnę jeszcze kiedy indziej, jeżeli pozwolisz, oczywiście. A na razie do widzenia.

- Wpadaj częściej.

Na razie. Nie mogła się domyślić. Teraz szybko do siebie. Zbiegł po schodach i jak bomba wpadł do mieszkania. Gdzie ona ma łazienkę?! Tu! Przysunął stół, wskoczył na blat i umocował na suficie mały mikrofon na przyssawce. Zeskoczył na podłogę, włączył magnetofon. Już spokojnie usiadł w fotelu. Siedział chwilę po czym poderwał się, podszedł do barku i nalał sobie szklaneczkę. Usiadł znowu w fotelu. Zapalił papierosa, pociągnął spory łyk ze szklanki. Wyglądało na to, że jest zdecydowany spędzić w tym fotelu choćby i wieczność. Na szczęście aż tak długo czekać nie musiał. Nie zdążył skończyć papierosa, gdy w głośniku rozległy się kroki Tiny. Clif zmrużył oczy z lubością. Wyglądał jak kot patrzący na mysz, która nie może mu uciec. Jeszcze dwa kroki na górze. Szczęk jakichś flakoników w głośnikach. Teraz!

Przeraźliwy wrzask wzmocniony przez aparaturę poderwał go z fotela. Ten krzyk usłyszałby bez mikrofonu. Ze szczęścia zaczął tańczyć po pokoju. Tina krzyczała nadal, Clif cichutko zawył. Największe, wszechogarniające szczęście! Na górze coś trzasnęło, coś upadło na podłogę. Usłyszał oddalające się biegiem kroki. W głośnikach zapadła cisza. Clif również przestał wyć, stał nieruchomo, słysząc jak serce tłucze mu się w piersi.

Odetchnął głośno, podszedł do magnetofonu. Wyłączył go i wyjął kasetę z nagraniem. Trzymając ją w ręku skierował się do barku i nalał sobie jeszcze jedną porcję. "Należy mi się".

"Nie wiedziałem, że to może być takie przyjemne - pomyślał pociągając ze szklaneczki. - "Dlaczego wcześniej na to nie wpadłem. Szkoda tych zmarnowanych lat". Uśmiechnął się do siebie. W czasie przygotowań do zemsty wpadło mu do głowy parę dobrych, jak sadził, pomysłów.

Chyba równie dobrych, jak ten z myszką. Oczywiście, pomysł był stary jak świat. I właśnie o tym mówił Qinne. Powiedział, że pewne zjawiska nie starzeję się, są cięgle aktualne. No i wspomniał o myszach, których zawsze bały się kobiety. Nikt nie zwrócił na to uwagi, bo dawno już nie było myszy (Jak się jednak okazało, hodowało je paru dziwaków). A ta staruszka powiedziała: "Wiem, czego boję się kobiety..." I Clif uprzytomnił sobie, że on tez wie. Reszta była już prosta. Wystarczyło porozmawiać z Qinnem, zdobyć adresy tych kilku staruszków, no i kupić mysz. Zapłacił drogo, ale opłaciło się, opłaciło! W sumie - może i zbieg okoliczności, przypadek, ale te nowe pomysły to już jego własne. Kto następny?

Odstawił pustą szklankę. Jeszcze jedno. Włożył kasetkę do wnęki poczty pneumatycznej, zamknął drzwiczki. Zaczął wystukiwać na klawiaturze kod mieszkania Tiny. Nagle palec zawisł w powietrzu, zastanawiał się przez chwilę, potem skasował zapis. Wyjął kasetę z wnęki.

Rzucił na stół. Patrzył na nią i myślał, że Tina ma śliczne oczy.